«Aristiren hitzetan ispilatua ikusiko dugu askotan geure burua, beharbada gauza txikiei buruz hitz egiten duelako, denok inoiz sentitu edo pentsatu ditugun gauza txiki horiek kontatzen dituelako. Azken batean, nahiz eta fikzioa ere badagoen, bere inguruaz eta bere buruaz hitz egiten du batez ere, eta, adibide ezin konkretuagoetatik abiatuz, sentimendu unibertsalak azaltzen ditu; izan ere, geure burua denik eta gauzarik indibidualena dela uste dugun arren, denik eta gauzarik unibertsalena ere bada; eta, nonbait, Aristik badaki inoren konplizitatea lortzeko idazleak inplikatu egin behar duela, eta barrena ireki.»
Maider Ziaurriz. Berria, 2005-03-15
«Aberatsa iruditu zait literaturaren edo artearen inguruan oro har gogoeta gauzatzeko Joxean Agirrek eskaintzen duen modua. Ondo neurtuta esaldiak, zorrotz, gogoetak apurka eta ez artifizialki labaintzen dira, bere helburua irakurlearengan pintzelkadekin gauzatuz. Ironia, narrazioaren barruko narrazioak, parentesi artean ustekabeko galderak, narrazio zati osoen errepikapen eta berrerabilerak… tankera honetako elementuak atsegin eta dinamikoa egiten dute oso narrazioa.»
Oier Guillan. Gara, 2003-07-05
«Erlazio gayak, gizonen arteko sentimenduak, naturaltasunez deskribatzen ditu idazleak, eta giro hau deskribatzeko, nabarmen geratzen da egileak oso ongi ezagutzen duela Oscar Wilden atmosfera literarioa. Bere ariketa esan behar da guztiz askea izan dela eta Aranak bertsio oso librea egin duela. Eta esango nuke, publiko gayrentzat zuzendutako kontakizuna dela. Disfrutatzeko.»
Juan Ramon Makuso. El Diario Vasco, 2012-01-13