«Hizkuntzaren dohainak eta bideak ia-ia infinitoak direla frogatu ondoren, irakurleak baino pausu bi-edo ez aurrerago joateko garaia etorri bide da. Barruan hori baino gehiago emateko gai direnek minez erditu beharko dituzte liburuak, ez baita erraza barruan halako sua izanik sutondo xume bat berotzera mugatu beharra. Itsasoa beharko luke su honek erretzeko. Horregatik ote da itsasoa —eta ura, oro har— hain presente, hain utopiko, hain errepikatua liburu honetan? Minaren minez erditu beharreko liburu guztiak oraingo hau bezain eder jaiotzekoak badira, betoz lebenbailehen.»
Edorta Jimenez. Euskaldunon Egunkaria, 1995-09-24
«Nobelak hainbat maitasun mota erakusten dizkigu, betiere maitasunaren ideia erromantikoaren barruan. Gaztetako maitasun guztiek huts egiten dute, eta helduaroan bi emakumerekin lortzen du halako egonkortasun bat narratzaileak; atal horretan, besteak beste, bikote bizitzari zaion beldurra ekartzen du paperera egileak. Idazleak asmatu du gaztaroko ezin eutsizko pasioa eta zahartzaro aurreko pasio neurrizkoagoa deskribatzen, eta, batez ere, imitazioaren gaiari bilgarri on bat ematen.»
Leire Lopez Ziluaga. Berria, 2011-11-13
«Aristiren lan honek irakurketan dastatzea izan dudan plazeraz saritu nau eta baita gerorako agindu digun trilogia izango omen den honen hurrengo entregen zain utzi ere.»
Antonia Ormaetxea. Susa, 1985-07