«Kontatzeko moduak argi berriz janzten ditu eleberrian zehar ageri diren ezpalak: deserrotzea, bakardadea patu gisa, amodioaren kondena, gure arbasoek bizi izandako munduaren galera, artearen balorea gizarte mota horretan, keinurik gabeko gizartearen mututasuna, Euskal Herria gartzela gisa, amodio-objektuaren definizioa, emakumeen kategorizazioa, gizakion gora nahia, amodiozko errenuntzia, gure aiton-amonen munduaren krudela, desioa, bazterketa, galtzaileen duintasuna, amodioaren esanahia eta abar eta abar… Baina horiek irakurleak aurkitu beharko ditu, nik hona ailegaturik eleberriaren nire definizioa baino ez diot emanen: Joxan Agirrek idatzi eta Mikel Laboak kantaturiko bolero zoragarria.»
Juanjo Olasagarre. Hegats, 1999-10
«Heldutako sagarrak dirudite poemek; ez dago inozentziaren arrastorik, ezta injenuitatearen apurrik ere. Bapatean, eta esperientziako urte gutxi horietan, bizitza osoa bere begien aurretik iragan balitzaio bezala.»
Felipe Juaristi. El Diario Vasco, 1993-11-13
«Literatura-adibide bikaina iruditzen zait. Job berritua, Job kejosoa, Job azpeitiarra (hori ere badugu, bai!). Baina denok dugu Joben zerbait; ez alferrik gainera; denok baikara Jainkoaren seme sasikoak; denok dugun bezala Ovidioren edo Cioranen zerbait, gure herrian egonik ere, onenean, deserriratuak baikara guztiz. Jobek erakutsi zuen bidea, Jainkoari errietaka hastean. Gerokoek, Ovidiok eta Cioranek, eta horien kume-kumetxoek, bideari jarraitzea besterik ez dute egin. Ovidiok Zesarri idazten zion; Cioranek bere buruari; Iñaki Segurolak bere gizaldiko euskaldun irakurleari (aurkitzen badu, bederen).»
Felipe Juaristi. El Diario Vasco, 2005-05-13