«Baina zer du berezitik azpeitiar honek bazterretan hautsak harrotzeko, irakurlearen gogoa inarrosteko. Lehen begiratuan ezer ez. Ahotan darabiltzan gaiei erreparatu eta alardea dela, futbola edo konstituzioa dela, ez da ezer berririk horretan. Nahi ere ez, seguruenera berak, berritik edo aurrerakoitik ezer egin. Ekarpena beste nonbait baitago, hain zuzen, jarrera ernean, tonu lotsagabean, eta zergatik ez esan, zirikatzeko gogoan. Ondo ulertutako zirikatzea, nire begitara. Informazioaz gainezka bizi garen aldi honetan, beste norabide bat du bere jardunak. Dei geniezaioke barrurakoa, edo ez beti kanporakoa.»
Iratxe Esnaola. Gara, 2008-10-10
«Egunsentia biluzi nahi duen liburu hau ez baita errealitatearen erretratu koherente bat --orain arte koherentzia ulertu izan den erara--. Poesia honek, ondorioz, ez du egoera bat gogoarazten edo birsortzen, sujeritzen baizik. Inolaz ere deskribatu ezingo liratekeen sentsazio konplexu eta arraroak. Sujeritu besterik egin ezin diren sentsazioak.»
Josu Landa. Argia, 1981-03-15
«Aurpegi desberdinen dantza zoroa da Alaitz Olaizolaren antzerki lan hau. Maskaren dantza esatera nindoan klasikoen antzezlanak gogoan, baina, egia esan, aurpegiak eta aurpegikerak izango dira obra honen funtsa, egunen batean antzezten bada. Eszenatokiak, arropak, argiak, bigarren mailako arazoa dira hemen, laburra eta luxu handirik gabekoa izan arren sano aberatsa delako. Aberastasuna elkarrizketetan eta mugimenduetan daukala ematen du. Irakurtzeko moduko liburua izanagatik antzeztuta ikusteko irrika sortzen du, benetan.»
Igor Estankona. Deia, 2002-10-29