«Idazleak kritikatu nahi duenaren adibide ikusgarria da liburua. Behin eta berriro plazaratu behar du iritzi bat; berea izan behar da, bitxia, desberdina, ezerekin bat ez datorrena. Izan ere, sermolari probokatzailearena eginez, bere burua nabarmentzen du idazleak, baina gaur egun nahikoa zaila dirudi, irakurlea pixka bat saiatua bada, probokatzaile moduan agertzea. Azken flnean, idazlea bere jarreraren biktima da, zeren, mundu modernoan dena azalkeria hutsa bada, bere liburua ere azaldu behar horren ondorioa baino ez baita.»
Javier Rojo. El Correo, 2008-08-30
«Kontatzeko moduak argi berriz janzten ditu eleberrian zehar ageri diren ezpalak: deserrotzea, bakardadea patu gisa, amodioaren kondena, gure arbasoek bizi izandako munduaren galera, artearen balorea gizarte mota horretan, keinurik gabeko gizartearen mututasuna, Euskal Herria gartzela gisa, amodio-objektuaren definizioa, emakumeen kategorizazioa, gizakion gora nahia, amodiozko errenuntzia, gure aiton-amonen munduaren krudela, desioa, bazterketa, galtzaileen duintasuna, amodioaren esanahia eta abar eta abar… Baina horiek irakurleak aurkitu beharko ditu, nik hona ailegaturik eleberriaren nire definizioa baino ez diot emanen: Joxan Agirrek idatzi eta Mikel Laboak kantaturiko bolero zoragarria.»
Juanjo Olasagarre. Hegats, 1999-10
«Ez da eleberria, baina eleberriak izan ohi dituen elementu asko ditu berarekin; ez da narrazioa, baina narrazioa balitz bezala da irakurtzen; ez da saiakera, baina saiakeratik asko du.»
Felipe Juaristi. El Diario Vasco, 2007-11-16