«Asko gustatu zaizkidan liburuek eragin berbera izaten dute beti nigan. Testua, esaldiak, hitzak, nire oroimenean murgiltzen joaten dira, baina ez galtzen, bidaiatzen baizik, nire adimenarekin eta irudimenarekin elkarrizketa goxoak izaten dituzten bitartean. Ni, orduan, hitzek ihes egiten didaten neurrian, irudiekin gelditzen naiz, sortu ditudan irudiekin. Eta azkenean hori gelditzen zait, baina horretarako liburu honetan azaltzen diren bezalako hitzak behar ditut.»
Jose Jabier Fernandez. Euskaldunon Egunkaria, 1997-04-19
«Baina zer du berezitik azpeitiar honek bazterretan hautsak harrotzeko, irakurlearen gogoa inarrosteko. Lehen begiratuan ezer ez. Ahotan darabiltzan gaiei erreparatu eta alardea dela, futbola edo konstituzioa dela, ez da ezer berririk horretan. Nahi ere ez, seguruenera berak, berritik edo aurrerakoitik ezer egin. Ekarpena beste nonbait baitago, hain zuzen, jarrera ernean, tonu lotsagabean, eta zergatik ez esan, zirikatzeko gogoan. Ondo ulertutako zirikatzea, nire begitara. Informazioaz gainezka bizi garen aldi honetan, beste norabide bat du bere jardunak. Dei geniezaioke barrurakoa, edo ez beti kanporakoa.»
Iratxe Esnaola. Gara, 2008-10-10
«Otamendi laņotasunaren poeta da, poesiari «poetikoa» den oro kenduta gelditzen den kristal garbi horixe eskaintzen digulako, bere hitzak hunkidura aratzetarako gomita dira. Sinpletasun izugarri zail horretan definitzen da bere poesiaren bakana. Korronteetatik urrun, modari bizkar, temoso, sortzeko kemen egoskorraz jardun du, isolamenduan nolabait ere. Hala lortu du Jose Luis Otamendik literaturan dagoen gauzarik zailenetako bat, estilo propioa.»
Koldo Izagirre (Sarrera, 2000)