«Ez alferrik Fernando Morillok intriga eleberria idatzi ahal izateko tradiziora luzatu du eskua eta atera ditu bertatik errepikatuak izanagatik zaleari atsegin izango zaizkion elementuak. Elkarrizketa bizkorrak dira, zuzenean mamira doazenak. Esaldiak motzak eta apaindura gabeak. Kapitulu ultra laburretan, ingurumaritan galdu gabe, istorioa osatzeko balio duten informazio eta piezez harago deskribapen luzagarririk ez da. Eskertu egiten da.»
Iratxe Esnaola. Gara, 2008-06-28
«Biluztu egiten dizkigu Otamendik sentimenduak. Gehienak esaldi luzez, sakon; amaitu ostean eten eta gelditu zaigun zaporea benetakoa ote den jakiteko berriz irakurtzekoak. Eta gero utzi eta amata argia edo hurrengoari ekin, baina berriz ere hutsetik. Eta noizbait, azken poema leiduta, apalen batean uzteko tenorea dela, hurbil gorde, hautsak lohitzen ez dituztenen artean, ganbarako altxor mortuetatik urrun. Ez dakizu-eta noiz helduko dituzun atzera orrialdeok, nik orain bezala.»
Urtzi Urrutikoetxea. Euskaldunon Egunkaria, 2002-01-03
«Prentsa, orain arte ia, idazleak hezteko tokia izan da, bakoitzak bere mugak non dituen ziurtatzeko zelai letrazkoa; bakoitzak bere koskak non jarriak dituen ezagutzeko errepide malkarra ere bai. Prentsan idazten duenak garbiketa lan etengabea egiten du, zehaztasunaren eta argitasunaren bila.»
Felipe Juaristi. El Diario Vasco, 2008-01-18