«Biluztu egiten dizkigu Otamendik sentimenduak. Gehienak esaldi luzez, sakon; amaitu ostean eten eta gelditu zaigun zaporea benetakoa ote den jakiteko berriz irakurtzekoak. Eta gero utzi eta amata argia edo hurrengoari ekin, baina berriz ere hutsetik. Eta noizbait, azken poema leiduta, apalen batean uzteko tenorea dela, hurbil gorde, hautsak lohitzen ez dituztenen artean, ganbarako altxor mortuetatik urrun. Ez dakizu-eta noiz helduko dituzun atzera orrialdeok, nik orain bezala.»
Urtzi Urrutikoetxea. Euskaldunon Egunkaria, 2002-01-03
«Baina zer du berezitik azpeitiar honek bazterretan hautsak harrotzeko, irakurlearen gogoa inarrosteko. Lehen begiratuan ezer ez. Ahotan darabiltzan gaiei erreparatu eta alardea dela, futbola edo konstituzioa dela, ez da ezer berririk horretan. Nahi ere ez, seguruenera berak, berritik edo aurrerakoitik ezer egin. Ekarpena beste nonbait baitago, hain zuzen, jarrera ernean, tonu lotsagabean, eta zergatik ez esan, zirikatzeko gogoan. Ondo ulertutako zirikatzea, nire begitara. Informazioaz gainezka bizi garen aldi honetan, beste norabide bat du bere jardunak. Dei geniezaioke barrurakoa, edo ez beti kanporakoa.»
Iratxe Esnaola. Gara, 2008-10-10
«Erdigune obsesibodun eraztun jakinetan barna garamatza idazleak. Sexua, justizia, estetika baten bilaketa… Horiek denak ez dira gaia, baina bai mintzagaia. Dena bere baitan hartuz eta lerro bakoitza bustiz, ostera, heriotza dago nonahi. Edo horixe begitandu zait; gai nagusia patu antzeko bat dela eta bizitza honetako estrategiek ez dutela inoiz lortuko azken buruko herio nahasaraztea.»
Igor Estankona. Argia, 2012-02-26